Popüler kültürü
Popüler kültürü aynı gün kullanmayı pek sevmem (bilen bilir).
Arkadaşlarımın doğum günlerini ya bir gün önce ya bir gün sonra kutlarım. Herkesle
birlikte aynı işi yapmayı sevmiyorum.
Dün babalar günüydü, oturdum biraz düşündüm…
Sevdiğimiz birkaç aile beraber çok güzel bir piknik tadında yemek yedik.
Babalar gününü de araya sıkıştırdık 😊.
O yüzden babalar gününde bir gün sonrasında yazmayı daha çok
uygun görüyorum yaşadıktan sonrasında neler hissettin neler yaptım ve ertesi
gün bana neler bıraktı?
Bunları düşünürken;
Aklıma birden iş hayatı geldi. para kazanacağız diye çoluk
çocuğunu iyi yaşatmak için her şeyini para kazanmaya odaklanmış pek çok erkek
var çevremde.
Hadi kopuk kopuk düşünceleri ortaya atayım, sonrada
birleştirmeye çalışayım:
Babalar olarak o
kadar çok çalışıyoruz ki çocuklarımızın ve ailemizin hayatını ıskalıyoruz. Bunun
farkına onlar büyüyüp baba anne baba olduklarında fark etmeye öğrenmeye
başlıyoruz.
Buraya kadar genelledim. Kendimi de kattım. Allah'tan ki
bunu erken görmeye çalıştım.
Duru’ya olabildiğince çok zaman ayırıp olabildiğince
birlikte zaman geçirmeye çalıştım. Ne kadar başarılı oldum önündeki zamanlarda
belli olacak.
Yine geçen gün okuduğum; insan büyüklerini suçlamayı
bıraktığında büyürmüş.
Günümüz insanının yalnızlık sıkıntısının aslında
nedenlerinden bir tanesi de bu.
Ppara kazanmaya o kadar çok odaklanıyoruz ki hayat hep bir
koşturmaca içinde geçiyor.
Ev, araba, ihtiyaçlar……. Başka kelimeleri koy koy dur.
Hatta arakasından da ekleyin: “E ama
para olmadan da olmuyor”, “Para var huzur var”, “parasız mutlu ol bakalım?”, “parasız
olmaz”
Hatta o denli yazdım ki, yukarıdaki cümleleri sarf edecek
pek çok okuyan var aranızda.
İyi de ben para kazanmayı mı dedim? :-P
Neyse…
Tüm bunlar gerekli mi? Evet gerekli.
Çocuklarımızı okutmak için belki de onların kazanacaklarından
daha fazla para harcıyoruz.
Oysaki amacımız iyi bir iş sahibi olmaları, iyi bir aile
kurmaları, iyi bir gelecek yaşamaları çoluk çocuk sahibi olup onların da aynı
şeyleri yapmalarını bekliyoruz.
Biraz önce Linkedin'de bana uygun olduğunu söyleyen 2 tane
iş çıktı. Bir an bir önceki akşam izlediğim stajyer filmi aklıma geldi Robert De
Niro, 70 yaşında yeniden iş hayatına stajyer olarak dönen emekli bir yöneticiyi
canlandırıyordu.
Günümüz Türkiye’sine baktığımız zaman da çalışmak zorunda
kalan emeklileri görmeye başlıyorum.
52 yaşındayım emekliyim hala iş gücüm var. Bununla birlikte
neler üretmem gerektiği konusunda da çok net fikirlerim var. Eeeee sonuç?
Bir babalar günü daha geçti.
Etrafımdakiler bugün adını bile anmıyor günün. Hızlı tüketim
toplumundayız.
Günlük hayatımıza devam ettik. E ne yapacaktık başka?
16/06/2025